علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را ![]()
که به ما سوا فکندی همه سایه ی هما را![]()
دل اگر خدا شناسی همه در رخ علی بین
به علی شناختم من، به خدا قسم، خدا را![]()
مگرای سحاب رحمت توبباری ارنه دوزخ
به شرار قهر سوزد همه جان ما سوا را![]()
برو ای گدای مسکین در خانه ی علی زن
که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را![]()
به جز از علی که گوید به پسر که قاتل من
چو اسیر توست اکنون به اسیر کن مدارا؟![]()
به جز از علی که آرد پسری ابوالعجایب
که علم کند به عالم شهدای کربلا را؟![]()
چو به دوست عهد بندد ز میان پاک بازان
چو علی که می تواند که به سر برد وفا را؟![]()
نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت
متحیرم چه نامم شه ملک لا فتی را!![]()
به دو چشم خون فشانم، هله ای نسیم رحمت ![]()
که ز کوی او غباری به من آر توتیا را![]()
به امید آن که شاید برسد به خاک پایت ![]()
چه پیام ها سپردم، همه سوز دل، صبا را![]()
چو تویی قضای گردان، به دعای مستمندان
که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را![]()
چه زنم چو نای هر دم، ز نوای شوق او دم؟ ![]()
که لسان غیب خوش تر بنوازد این نوا را![]()
«همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی ![]()
به پیام آشنایی بنوازد آشنا را»![]()
ز نوای مرغ یا حق بشنو که در دل شب ![]()
غم دل به دوست گفتن چه خوش است شهریارا![]()


