نی محزون
امشب ای ماه به درد دل من تسکینی
آخر ای ماه تو همدرد من مسکینی
کاهش جان تو من دارم و من می دانم
که تو از دوری خورشید چه ها می بینی
تو هم ای بادیه پیمای محبت چون من
سر راحت ننهادی به سر بالینی
هر شب از حسرت ماهی من و یک دامن اشک
تو هم ای دامن مهتاب پر از پروینی
همه در چهره مهتاب غم از دل شوید
امشب ای مه تو هم از طالع من غمگینی
من مگر طالع خود در تو توانم دیدن
که تو هم آینه بخت غبار آگینی
باغبان خار ندامت به جگر می شکند
برو ای گل که سزاوار همان گلچینی
نی محزون مگر از تربت فرهاد دمید
که کند شکوه ز هجران لب شیرینی
تو چنین خانه کن و دل شکن ای باد خزان
گر خود انصاف کنی مستحق نفرینی
کی بر این کلبه طوفان زده سر خواهی زد
ای پرستو که پیام آور فروردینی
شهریارا اگر آیین محبت باشد
چه حیاتی و چه دنیای بهشت آیینیمحمد حسين شهريار
ای انسان!
اگر نمی توانی اقیانوس باشی ،دریا باش ،اگرنه رو دخانه باش و اگر نمی توانی رودخانه باشی نهری کوچک
باش،اما هیچ گاه مرداب نباش.
نهری باش جاری.زلال و مهربان و با جوشش زیبایت زندگی را به همه هدیه کن چون وقتی حرکت می کنی هم
زنده ای و هم به دیگران زندگی می دهی ؛سبزه های کنار نحر را دیده ای چه زیبا چشم را نوازش می دهند و
ماوای پروانه های لطیف و زیبا هستند ؟! این ها به خاطر سخاوت و مهربانی نهر کوچک اما جاری است پس تو
هم با الهام از این رود کوچک جاری شو و بدان خدا در همه حال با توست...
موفق باش و جاری.